Бид арван хоёр жилийн амьдралаа хоёр цаг хорин минутад хуваасан.
Би цаг харж байсан юм. Яагаад гэдгийг мэдэхгүй. Магадгүй хэзээ нэгэн цагт хэн нэгэн «Хэр удаан болсон бэ?» гэж асуухад хариулах гэж. Магадгүй ямар нэг юманд анхаарлаа хандуулахгүй бол уйлчих байх гэж айсан.
Оройн долоон цагт эхэлсэн. Охин маань эмээ дээрээ, миний ээжийнд хоносон. Нөхөр маань ажлаасаа ирээд гутлаа тайлж, хүрмээ өлгүүрт өлгөөд, гал тогоонд орж ус уусан. Арван хоёр жил хийсэн хөдөлгөөн. Тэгээд тэр зочны өрөөнд ороод, ширээний ард суусан. Би түүний эсрэг талд суусан. Ширээн дээр цаас, үзэг, хайрцаг наах соронзон тууз.
«Эхлэх үү?» гэж тэр асуув.
«Эхэлье.»
Бид гэрлэхдээ хорин тав, хорин зургаатай байсан. Хоёулаа хотын захын нэг сургуулийн их сургуулийн нэг курсийнхан. Тэр инженер, би нягтлан бодогч. Хуримаа хотын баруун хэсгийн жижиг ресторанд хийсэн. Аав минь согтоод дуулж, ээж нь уйлж, ах нь бүтэн оройн турш зураг авсан. Тэр зургуудаас одоо ганц нь л үлдсэн. Шүүгээний дээр, хүрээтэй.
Энэ байрыг бид гурван жилийн дараа зээлээр авсан. Хотын баруун хэсгийн нэг хороолол, есөн давхарт, хоёр өрөө. Анхны шөнө бид хоосон шалан дээр матрас дэлгээд унтсан. Тэр цонхны тавцан дээр лаа асаагаад, «Энэ бол манайх» гэж хэлсэн. Би тэр үгийг одоо ч сонсож байна. Манайх.
Охин маань дөрөв дэх жилд нь төрсөн. Одоо есөн настай.
Хэн нэгэн «Та хоёр яагаад салж байгаа юм бэ?» гэж асуухад би хариулж чаддаггүй. Хүмүүс шалтгаан хүсдэг. Архи, өөр хүн, зодоон. Нэг том, тодорхой, хэлэхэд ойлгомжтой зүйл. Манайд тийм юм байгаагүй. Тэр архи уудаггүй. Өөр хүн байгаагүй. Тэр над руу хэзээ ч гар өргөж байгаагүй.
Манайд зүгээр л чимээгүй байсан. Арван хоёр жилийн дотор аажмаар хуримтлагдсан чимээгүй.
Та төлбөрөө төлснөөр үргэлжлэлийг бүрэн эхээр нь унших боломжтой.Төлбөртэй мэдээлэл
