Вампирын тухай домогт тольд тусдаггүй, загалмайгаас эмээдэг зэрэг олон нийтэд танил дүрслэл бий. Түүнчлэн авсанд унтдаг, ор эсвэл шалан дээр хэвтдэггүй гэх төсөөлөл маш элбэг. Вампируудыг заавал авсанд нойрсдог мэтээр зурсаар ирсний шалтгаан юу вэ?
Тэгвэл энэ онцгой хэсэг яагаад вампирын домгийн салшгүй, удаан оршсон элементийн нэг болсон бол?
Энэ итгэлийн ар дахь түүх
Вампир авсанд унтдаг гэсэн ойлголт ардын аман ярианд, бодит вампир үзэгдсэн гэх нутгийн домогт эртнээс гардаг. Виктори үеийн зохиолч Огюстус Хэр өөрийн “The Story of My Life” намтар номдоо Капитан Фишер нэртэй хүний ярьсан, Английн Гилдфорд хотын ойролцоох Кроглин Грэнж хэмээх газарт гарсан гэх вампирын явдлыг тэмдэглэсэн байдаг.
Тэр тэнгисчний ярьснаар, тус байшинд зочилж байсан нэгэн гэр бүлийн бүсгүйг шөнө дунд вампир дайрчээ. Үүний дараа бүсгүйн хоёр ах байшингийн бунхны зоорийг шалгахад, бараг бүх авс хөмөрч бутарсан, зөвхөн нэг нь өөр байдалтай байв.
“Зөвхөн нэг авс бүтнээрээ үлдсэн байлаа. Түүний тагыг нэгэнт сөхсөн боловч авсан дээр нь сул хэвтэж байсан. Тэд тагийг нээтэл, Кроглин Грэнжийн цонхоор шагайж байсан тэр жигт нүүр царайтай амьтан, борлож хатаж, агшсан, мумми шиг болсон мөртлөө бүрэн бүтнээрээ, хөлөндөө саяхны бууны сумны шархны мөртэй байв; тэд вампирийг дарахын цорын ганц аргыг хэрэглэж, цогцсыг шатаасан” гэж Хэр бичсэн байна.
Энэ түүх батлагдаагүй ч ийм төрлийн домог уран зохиолд байнга давтагддаг, учир нь вампирын өөр түгээмэл шинжүүдтэй нийцдэг. Авсанд унтдаг гэх ойлголт нь нарны гэрлээс зайлсхийх ёстой, нар тусвал бутран устдаг гэх өөр нэг домогтой логик холбоотой.
Нарны гэрэлд хүрвэл бутран устдаг гэх энэ ойлголтыг 1922 онд гарсан “Nosferatu” кино бий болгож, үүнээс хойш вампирын дүр төрхтэй салшгүй холбогджээ. Вампируудыг ихэвчлэн гэрэл орохгүй битүү бунханд, тэндэхийн авсанд унтдаг хэмээн дүрслэх нь тэднийг авсанд нойрсож, өдрийн гэрлээс байнга нуугдаж байдаг амьтан болгон нэгтгэн харуулдаг.
Мөн вампируудыг үхлээс дахин амилдаг, булшнаасаа гарч ирдэг гэх ойлголтоос авс бас холбогдоно. Нэгэнт авснаас өндийн гарсан тул амьд үхдэлийнхээ хугацаанд тэрхүү авсыг үргэлжлүүлэн оромж шигээ ашигладаг гэж төсөөлсөн байна.
Авсанд ганцаараа, хаалттай орчинд нойрсдог гэх нь тэдний ганцаардлыг илүү тодруулдаг. Вампир урьд нь хүн байсан ч одоо биш болсон тул хүний ертөнцөөс бүрэн тасарсан, түүнд харьяалагдахгүй болсон гэдгийг ийм хаалттай орчин бэлгэддэг гэж үздэг.
Эх сурвалж: Mentalfloss
