Аав минь ням гараг бүрийн оройн долоон цагт над руу залгадаг байлаа.
Долоон цаг таван минут ч биш, зургаан цаг тавин таван ч биш. Яг долоон цагт. Арван таван жилийн турш. Би их сургуульд орж, хотын төв рүү нүүснээс хойш.
Утасны дэлгэц дээр «Аав» гэж гарахад би ихэнхдээ хэсэг хүлээдэг байлаа. Гурав, дөрөв дуугаргаад авна. Заримдаа авдаггүй. Дараа нь мессеж бичнэ: «Аав аа, завгүй байна, дараа залгая». Би дараа нь залгадаггүй байсан. Намайг залгахгүй болохоор аав минь ч гэсэн дахин дахин залгадаггүй байлаа. Дараагийн ням гарагийн долоон цаг хүртэл.
Утсаа авах үед бидний яриа иймэрхүү байдаг:
«Охин минь, хоол идсэн үү?»
«Идсэн, аав аа.»
«Ажил чинь гайгүй юу?»
«Гайгүй.»
«Байрандаа дулаан байна уу?»
«Дулаан.»
«За тэгвэл. Сайн байгаарай.»
Нэг минут хүрэхгүй. Би утсаа тавиад өөрийнхөө ажлыг үргэлжлүүлдэг байлаа. Тэр утсаа тавиад юу хийдгийг би хэзээ ч бодож байгаагүй.
Та төлбөрөө төлснөөр үргэлжлэлийг бүрэн эхээр нь унших боломжтой.Төлбөртэй мэдээлэл
