Мягмар, пүрэвийн хүн

Манай гэрт хоёр аяга байдаг. Нэг нь цагаан, бариул нь жаахан элэгдсэн. Нөгөө нь хар хөх, дээрээ нэгэн банкны нэр бичсэн, хаа нэгтээгээс үнэгүй авсан аяга.

Хар хөхийг нь би гурван жил нэг хүний өмнө тавьж байлаа. Тэр уугаад явсны дараа угааж, арчаад шүүгээний хамгийн араар, хуучин тосны савны цаана нуудаг байсан. Манай гэрт хэн ч ирдэггүй байсан ч би нуудаг байлаа. Хэн нэгэн харчих вий гэж биш. Өглөө нь өөрөө харчих вий гэж.

Намайг Номин гэдэг. Гучин нэгэн настай. Чингэлтэй дүүрэгт, Сэлбийн голын ойролцоо, таван давхар хуучин байрны гуравдугаар давхарт нэг өрөө түрээслээд таван жил болж байна. Цонхоор харахад уулын энгэр өөд гэр хороолол шатлан гарна. Өвлийн орой гэрүүдийн яндангаас утаа босоход би хөшгөө татаад, утааны үнэр орцоор орж ирэхийг мэдэрдэг байлаа.

Миний охин долоон настай. Хөдөө аав ээж дээр минь байдаг.

Би охиноо хаяагүй. Өөртөө тэгж хэлдэг байсан. Нөхрөөсөө салахад охин маань гурван настай байлаа. Тэр ажил нэртэй үргэлж архи ууж, уудаг хүмүүсийн хэлдэг бүх зүйлийг хэлдэг байсан. Би нэг өдөр гэнэт явсан юм биш. Олон жил явах гэж байгаад, нэг өдөр жинхэнээсээ явсан.

Арвайхээрт надад ажил байсангүй. Хотод нэг ангийн найз маань бөөний худалдааны компанид нягтлан хэрэгтэй байгаа гэхэд би олон юм бодолгүй зөвшөөрсөн юм.

«Нэг жил л. Байр авахгүй юм аа гэхэд ядаж түрээсийн мөнгө хураагаад охиноо авчирна» гэж би ээждээ хэлээд Хотод ирсэн.

Ээж маань охиныг минь өвөр дээрээ суулгаад үсийг нь илж байснаа «Чи өөрийгөө л бодоод. Охин чинь аав ээж хоёртой нь дажгүй ээ» гэсэн.

Тэр нэг жил таван жил болсон. Цэцэрлэгийн дараалал, түрээсийн үнэ, хүүхэд харах хүн, миний ажлын цаг. Жил бүр шалтгаан солигддог байлаа. Ирэх жил гэдэг маань ердөө ирдэггүй байв.

Эрдэнэтэй ажил дээрээ танилцсан.

Тэр манай компанийн тээвэр, агуулахыг хариуцдаг байлаа. Гучин зургаан настай, дунд зэргийн нуруутай, мөр өргөн, үргэлж нэг хар куртка өмсдөг. Нягтлангийн өрөөнд нэхэмжлэх барьж ороод хаалганы дэргэд зогсдог байсан. Бусад эрчүүд шиг ширээн дээр минь тохойлдож хошигнодоггүй. Цаасаа өгөөд «Баярлалаа, Номин» гээд гарна. Нэрийг минь зөв, бүтнээр нь дууддаг цөөхөн хүний нэг байсан.

Гурван жилийн өмнө, наймдугаар сард охин минь уушгины хатгалгаа туссан. Ээж маань шөнийн арван нэгэн цагт залгахад дуу нь чичирч байлаа. Өглөө нь би захиралдаа чөлөө хүсэхээр хаалганы нь гадаа утсаа нухаж зогсож байхад Эрдэнэ хажуугаар минь өнгөрч байснаа зогссон.

«Юу болов?»

Би хэлсэн. Ажлын газар хувийн юмаа ярьдаггүй хүн байсан ч хэлсэн.

«Би өнөөдөр Хархорин руу ачаа хүргэх ёстой. Арвайхээрээр дайраад явчихъя» гэсэн.

Тэр Хархорин руу ямар ч ачаа хүргэх ёсгүй байсныг би хойно мэдсэн.

Бид зургаан цаг явсан. Зам дээр тэр бараг дуугараагүй. Надад нэг хуушуур, нэг цай авч өгөөд, мөнгө өгөх гэхэд гараа даллаад «Хүүхэд чинь эдгэрэхээр өгөөрэй» гэсэн. Эмнэлгийн гадаа намайг буулгаад дугаараа өгсөн.

Охин минь дөрвөн хоногийн дараа эдгэрсэн. Би түүнд «Охин маань гайгүй болсон. Танд маш их баярлалаа» гэж бичсэн.

Хариу нь хоёр цагийн дараа ирлээ. «Ашгүй дээ. Чи өөрөө ядраагүй биз дээ?»

Тэр жижигхэн асуултыг би удаан харсан. Ээж маань охины тухай асуудаг. Найзууд маань ажлын тухай асуудаг. Харин миний ядарсан эсэхийг асуудаг хүн байгаагүй.

Би «Жаахан» гэж бичсэн. Ингээд эхэлсэн.